Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Φωτογραφίες...

Ποτέ δεν ήμουν φαν της low bap μουσικής. Δεν είχα ασχοληθεί ποτέ. Εδώ και κάμποσο καιρό όμως, την έχω ψάξει κατα κάποιον τρόπο. Μου αρέσει αρκετά. Αν και η μουσική αυτή δεν είναι του στυλ μου, οι στίχοι είναι απλά για κλάμα.
Ανέβασε λοιπόν κάποιος στο φβ ένα τραγούδι του αγαπημένου Ραψωδού. Μόλις το άκουσα, βούρκωσα. Ορίστε οι στίχοι και το τραγούδι...


Ψάχνω αναμνήσεις στις παιδικές μου φωτογραφίσεις
που έτυχε κι αποτυπώθηκαν από το φακό
τότε που πλήρωνα τα λάθη μόνο με παρατηρήσεις
κι είχα μόνη τιμωρία απ' την αίθουσα να βγω
ψάχνω να βρω το πρόσωπό μου ανάμεσα στα άλλα
πιτσιρίκια που σε ένα προαύλιο έπαιζαν μπάλα
που θυμάμαι τα ονόματά τους τα μικρά τα επίθετα τους
και με κάθε λεπτομέρεια τα τότε πρόσωπά τους
φίλοι μας εχθροί μας δάσκαλοι συμμαθητές μας
που αναπολώ ακόμα κι ας χώρισαν οι ζωές μας
που δεν έχουμε μιλήσει για καιρό πως μπορώ
τις χαμένες να αναπληρώσω στιγμές μας
βρες μου ένα τρόπο για να αναστήσω το χρόνο
από το κιτρινισμένο φωτογραφικό χαρτί
να γυρίσουν οι ζωές μας πριν μάθουν για τον πόνο
για ένα διάλειμμα ακόμα στην αυλή
να δω την μάνα μου ντυμένη με τ' άσπρο νυφικό της
τον πατέρα μου ντυμένο γαμπρό να χαμογελά
να της πω να μη μιλήσει ποτέ για φτερά στον γιο της
γιατί πόνεσε όταν πέταξε ψηλά
να παραστώ στην βάφτιση μου να τους εμποδίσω
να με πουν δούλο ενός Θεού που δεν τον πίστεψα στιγμή
κι αν δεν μ' άφηναν στην κολυμβήθρα μέσα να με πνίξω
πριν μου μάθουν απ' έξω την προσευχή
να ξαναπάω σ' όλα τα μέρη που με 'χουν φωτογραφίσει
να βγω από το πλάνο το τοπίο να φανεί
να χαρώ λίγο ακόμα τον πολιτισμό ή την φύση
αντί να αποδεικνύω στα καρέ πως ήμουν εκεί.
Φωτογραφίες εκτυπωμένες πάνω σε χαρτί
ή στη μνήμη ενός σκληρού δίσκου αποθηκευμένες
Φωτογραφίες εκεί που φυλακίζεις την στιγμή
σε πόζες χαμογελαστές κι ευτυχισμένες.
Φωτογραφίες παρόν που γίνεται παρελθόν
προτού προλάβεις να συνειδητοποιήσεις
Φωτογραφίες γιατί όσο κι αν μείνεις στο παρόν
τον χρόνο πίσω δεν γίνεται να γυρίσεις.
Σε πόζες χαμογελαστές εσκεμμένες ή αυθόρμητες
να με ρωτήσω θα 'θελα που βρήκα το σθένος
τότε νόμιζα πως όλες οι καρδιές είναι απόρθητες
και με την θλίψη ακόμα ήμουν ξένος
φωτογραφίες που δεν ήξερα να ντύνομαι καλά
και τα δυο μου ακουστικά ήμουν ευτυχισμένος που 'χα
για να μου λεγα πως δεν είναι όλα τόσο απλά
και πως οι άνθρωποι σε κρίνουν απ' τα ρούχα
φωτογραφίες γενεθλίων όταν σβήνω κεριά
παιδί με βλέμμα νικητή που μόλις νίκησε το χρόνο
να κρυφτώ και εκεί να μείνω για πάντα σε μια μεριά
γιατί φοβάμαι που ακόμα μεγαλώνω
φωτογραφίες με ανθρώπους που 'χουν φύγει αγκαλιά
όταν βιαζόμουνα και ήθελα να φύγω
να καθόμουν να τους δώσω όσα προλάβαινα φιλιά
να μου ψιθύριζαν να κάτσω ακόμα λίγο
τις αγάπες τις παλιές τα φιλιά τις αγκαλιές
τα αισθήματα που δεν μπορούν φακοί να αποτυπώσουν
τις φευγαλέες στιγμές τις λύπες και τις χαρές
να απολαύσω προτού άδοξα τελειώσουν
και πίσω από τα pixel την ανάλυση τα φλας
που εγκλωβίζουν τις στιγμές αλλά δεν τις φέρνουν πίσω
και αν έμαθες σε site για άλλους να τις αναρτάς
εμένα ακόμα μου μαθαίνουν πως να ζήσω.
Φωτογραφίες εκτυπωμένες πάνω σε χαρτί
ή στη μνήμη ενός σκληρού δίσκου αποθηκευμένες
Φωτογραφίες εκεί που φυλακίζεις την στιγμή
σε πόζες χαμογελαστές κι ευτυχισμένες.
Φωτογραφίες παρόν που γίνεται παρελθόν
προτού προλάβεις να συνειδητοποιήσεις
Φωτογραφίες γιατί όσο κι αν μείνεις στο παρόν
τον χρόνο πίσω δεν γίνεται να γυρίσεις.

Ελπίζω να σκεφτείτε μερικά πράγματα αν διαβάσετε τους υπέροχους αυτούς στίχους. Για μένα οι Ραψωδός Φιλόλογος είναι απλά ποιητής. Σας χαιρετώ και σας εύχομαι να βρείτε την ευτυχία όπου κι αν είναι αυτή. <3

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2011

Tired and lonely still we stand...

Βαρέθηκα. Απλά βαρέθηκα. Τους πάντες και τα πάντα. Βαρέθηκα να μου λένε τι να κάνω. Βαρέθηκα να με νοιάζει συνέχεια τι θα πουν οι άλλοι. Βαρέθηκα να λέω πάντα ναι και να κάνω κάτι που δεν θέλω για να μην παρεξηγηθεί κάποιος και με θεωρήσει σνομπ. Βαρέθηκα να είμαι πάντα η τελευταία που θα θυμιθούν, ενώ εγώ δίνω τα πάντα. Βαρέθηκα να μου φωνάζουν γιατί έχουν δικά τους προβλήματα. Εγώ τι φταίω ρε φίλε; Εγώ προβλήματα δεν έχω; Βαρέθηκα να νοιώθω έτσι σκατά.
"Έτσι που κάνεις, δεν θα έχεις καμιά παρέα, να το ξέρεις. Εγώ για το καλό σου το λέω."  Δε με νοιάζει. Δε θέλω γω φίλους που να μη με θέλουν όπως είμαι, που να μη τους νοιάζει τι θέλω γω. Βαρέθηκα να είμαι η υπομονετική, διαλλακτική και καλόβολη Κατερίνα. Φτάνει. Enough is enough. Και δεν αντέχω να το ακούω αυτό το "για το καλό σου". Άσε εμένα να ξέρω το καλό μου. Κι ας κάνω λάθος. Έτσι θα μάθω, όχι με το να αποφεύγω γεγονότα.
Έτσι είμαι γω. Περίεργη το θες; Ας είναι. Είμαι κλειστή, πόσο κακό μπορεί να είναι αυτό; Δε δίνω την ευκαιρία στον άλλο να με γνωρίσει, λέει. Αν ήθελε να με γνωρίσει, θα με έκανε να ανοιχτώ. Μα γιατί κανείς δεν καταλαβαίνει; Τόσο δύσκολο είναι; Τόσο δεν αξίζω την αγάπη τους; Όχι, αξίζω. όλοι μας αξίζουμε το καλύτερο. Και θα το βρούμε. Κάποτε. Το θέμα είναι ότι η αγάπη μας έρχεται από κει που δεν το περιμένουμε και τις περισσότερες φορές την αγνοούμε .Όπως και οι άλλοι αγνοούν την ύπαρξη της αγάπης μας γι αυτούς.
Δεν αντέχω άλλο να σκέφτομαι τόσο πολύ. Δεν αντέχω άλλο κλάμα. Έχω στερέψει. Και το θέμα είναι πως μπροστά τους είμαι συνέχεια με το χαμόγελο, ενώ θέλω να φωνάξω το πόσο έχω σιχαθεί τα πάντα.
"Πω, πόσο καιρό έχουμε να μιλήσουμε;" Πολύ. Αλλά τι να κάνουμε, είσαι πολυάσχολος και δεν προλαβαίνουμε να βγούμε. Μήπως και γι αυτό εγώ φταίω; Και μου κάνει και παράπονα. Voi Luoja!
Κι εγώ δε μιλάω, απλά μένω σιωπηλή. Εγώ φταίω γι αυτό. Μια μέρα θα ξεσπάσω και θα ησυχάσω. Τότε θα δω τι έχουν να με πουν.

Ελπίζω να μου ανέβει η διάθεση, έστω και λίγο. Δεν αντέχω άλλο. Κουράστηκα. Πραγματικά...Σας φιλώ γλυκά. ^__^