Loveless...

Please, please. 

Don't cry like that. 

I'm going to go mad. 

I don't want to see you again. 

I need to see you again... 

I'm sick of it. 

Because as soon as we have to say goodbye... 

I want to die. 

Είναι παράξενο το πόσο με επηρρεάζουν οι ταινίες, οι σειρές, τα ανιμέ. Τη συγκεκριμένη στιγμή, αναφέρομαι σε ανιμέ, συγκεκριμένα. Φαίνονται τόσο...αληθινά. Όσα έχω δει μέχρι τώρα, ήταν υπέροχα, τα λάτρεψα. Πρέπει να πω ότι...πιστεύω πως αυτά που έχω δει, δείχνουν κάτι από την πραγματικότητα. Τον πραγματικό κόσμο, έτσι άσχημος όπως είναι. Ακόμη και πέρα από σπλατεριές και μυθοπλασίες, βγάζουν κάτι το αληθινό. Και δεν το αντέχω αυτό. Είμαι πολύ ευαίσθητη ε; Ή μήπως καλύτερα ελαφρόμυαλη; 

Tomokaku, αυτό για το οποίο ήθελα να γράψω είναι ένα ανιμέ συγκεκριμένα. Το είχα δει παλαιότερα, αλλά το είδα για δεύτερη φορά χθες. Λέγεται Loveless. Είναι ελλιπές, αλλά αφού δεν μπορώ να βρω εδώ μάνγκα, βλέπω το ανιμέ και παίρνω σκόρπιες πληροφορίες από το ίντερνετ. Γι αυτό, συγχωρήστε τυχόν λάθη μου.

Την πρώτη φορά που το είδα, ένοιωσα ταυτισμένη με τον Ritsuka, τον πρωταγωνιστή που κανονικά ονομάζεται Loveless.  Ένα παιδί που έχασε τον αδερφό του Seimei ή αλλιώς Beloved, σε μια πυρκαγιά. Βασικά, δολοφονήθηκε από μια οργάνωση φέροντας το όνομα Seven Moons. Από τότε, άλλαξε δραματικά. Έγινε άλλο παιδί. Μέχρι και η ίδια του η μάνα τον αρνήθηκε, λέγοντας ότι αυτό δεν είναι το παιδί της πραγματικά. Την πρώτη του μέρα στο καινούριο του σχολείο γνώρισε έναν άντρα, τον Soubi, ο οποίος του είπε ότι ήταν καλός φίλος του Seimei. Έτσι ο Ritsuka τον εμπιστεύθηκε. Αργότερα έμαθε ότι ο Soubi και ο Seimei ήταν ζευγάρι - Fighter & Sacrifice αντίστοιχα. Μάχονταν σε μάχες ξορκιών με λόγια. Ο Soubi είπε στον Ritsuka ότι ο Seimei τον διέταξε να τον προσέχει και να γίνει δικός του πολεμιστής (Fighter). Κάθε ζευγάρι είχε έναν ιδιαίτερο δεσμό, και μόνο με βάση την αγάπη μπορούσες να νικήσεις σε μια τέτοιου είδους μονομαχία. Για τον καθένα υπήρχει μόνο ένας με τον οποίο θα μπορούσε να είναι ζευγάρι. Και οι δύο αυτοί έφεραν το ίδιο όνομα.

My point is, o Ritsuka μέχρι την ημέρα που γνώρισε τον Soubi και έκανε νέους φίλους, δεν ήξερε τι θα πει αγάπη. Δεν την είχε βιώσει. Αν και υπέφερε, την ένοιωθε τελικά. Ένοιωσε ζωντανός και βρήκε το λόγο για να ζει. Ακόμη και χωρίς τον αδερφό του. Ο Seimei ήταν ο λόγος που ο Ritsuka βρέθηκε πολλές φορές σε κύνδυνο. Ο Soubi, αν και είχε πάρει διαταγή από τον Seimei να γίνει ζευγάρι με τον Ritsuka, στη διάρκεια τον αγάπησε πραγματικά. Στο τέλος του ανιμέ, είχα πλαντάξει στο κλάμα. Ο Ritsuka ρώτησε τον Soubi: "Αν ο Seimei γύριζε και σου έλεγε να με σκοτώσεις θα το έκανες;"  Και ο Soubi του είπε: "Ναι. Αλλά μόλις το έκανα θα πέθαινα κι εγώ, γιατί δεν θα μπορούσα να ζήσω μια ζωή χωρίς εσένα..." Μα τον Ζέχελ, δηλαδή.

Once I desire something, I cannot undesire it. 

I will desire it until I have it.

But there is no end.

No matter how much I take, I still want it.

Ίσως δεν έχω συγκηνηθεί περισσότερο. Ήταν από τα πιο όμορφα ανιμέ που έχω δει, πείτε με ρηχή, πείτε με χαζή. Δε με νοιάζει. Αυτό που ξέρω είναι ότι μου άγγιξε την ψυχή. Ξέρω ότι δεν καταλάβατε πολλά γιατί ως γνωστόν δεν είμαι καλή στις περιγραφές. Αξίζει όμως να δείτε το ανιμέ ή να διαβάσετε το μάνγκα. Ειδικά αν είστε σαν εμένα. 

Κατά βάθος, πιστεύω ότι ζηλεύω. Κάθε φορά που βλέπω ανιμέ, ταινίες, σειρές που έχουν να κάνουν με αγάπη...σκέφτομαι ότι θα ήθελα να γινόταν σε εμένα αυτό. Μακάρι να ήταν αλήθεια. Λοιπόν, απλά είχα την ανάγκη να γράψω γι αυτό, γιατί κανείς δεν επρόκειτο να με άκουγε αν μιλούσα γι αυτό. Κάθε μέρα, θα μπαίνω και θα το διαβάζω, ακόμη κι αν με κάνει να στενοχωριέμαι σα χαζό.  :P:

How about...life?

Δεν ξέρω τι έχω πάθει. Ειλικρινά. Δε με αναγνωρίζω πλέον. Δεν ξέρω τι θέλω, δεν ξέρω τι να κάνω. Δε~ν ήμουν έτσι εγώ. Άλλαξα πολύ. Άλλαξα πολύ, πριν 3 χρόνια και μετά ξανάλλαξα περισσότερο, πριν 8 περίπου μήνες. Εξαιτίας εκείνου. Εξαιτίας και εκείνου. Συνειδητοποίησα μερικά πράγματα, πειραματίστηκα και σκέφτηκα πολλά. Και τελικά νομίζω κι ελπίζω πως κατέληξα κάπου, αλλά μου φαίνεται σαν αδιέξοδο. Δεν θέλω να αλλάζω άλλο. Θέλω να παραμείνω έτσι, η Escapist που ξέρω.

Σκέφτομαι όλα αυτά που πέρασα τη σχολική χρονιά που τελειώνει σε λίγες ημέρες και δεν τα πιστεύω. Έμαθα τόσα πράγματα, πέρασα από τόσες φάσεις, γνώρισα τόσα άτομα, γέλασα και πέρασα καλά, έκλαψα, μελαγχόλησα, στενοχωρήθηκα, ωρίμασα, ερωτεύτηκα. Η διάθεσή μου, απ' την μια άκρη στην άλλη, ταλαντεύτηκε και ποτέ δεν έμεινε σταθερή. Και ούτε πιστεύω πως θα το κάνει. 

Όμως, δεν έχω όρεξη για απολογισμό της χρονιάς που φεύγει γιατί είναι παρελθόν, και δε μπορώ να το σκέφτομαι γιατί δεν πρόκειται να ξαναγυρίσει ποτέ. Ό,τι έγινε, έγινε, κακά τα ψέμματα. Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Αυτό που θέλω να πω, πάντως, είναι ότι η ζωή μου όπως την ήξερα, άλλαξε. Σε αυτό βοήθησε κι εκείνος, που με απογοήτευσε. Αλλά και ο Φούτερ. Αχ, ο Φούτερ. Δεν πρόκειται να πω τίποτε άλλο γι' αυτόν, γιατί όλη η ανάρτηση θα είναι εκτός θέματος και πολύ μελό.

Αυτό που με άλλαξε, όμως, θετικά ήταν κάτι που έγινε την ημέρα των γεννεθλίων μου, 24 Οκτώβρη. Το ωραιότερο δώρο που μπορούσε να μου κάνει κάποιος. Η φίλη μου, Κ., με έπεισε να γίνω μέλος στο HarryWorld, το πλέον δεύτερο σπίτι μου. Εκεί γνώρισα ΤΑ άτομα. Δε μετανιώνω για τίποτα. Μόνο που μερικές φορές φάνηκα ψυχρή και απόμακρη. Αλλά, έτσι είμαι εγώ, και δε μπορώ ούτε και θέλω να αλλάξω. Με τον καιρό έκανα φίλους σε αυτό το φόρουμ, και όποιος πει ότι δεν είναι πραγματικοί φίλοι, ας έρθουν, εδώ θα είμαι να απαντήσω. Βοήθησε βέβαια και τούτο το μπλογκ, αφού με βοήθησε να εκφραστώ και να καταλάβω πόσο πολύ μοιάζω με κάποια άτομα από εκεί μέσα. 

Εκεί, μοιράστηκα το όνειρο. Και έμμεσα, το έζησα. Ταξίδεψα στη Φινλανδία και στην Ιαπωνία με τις συναδέλφισες στην τρέλα. Πήγα στη Νέα Υόρκη και στο Παρίσι με τον μπαμπάκα μου και τον Διευθυντή μου. Μαγεύτηκα από την αυθεντικότητα κάποιων ανθρώπων και, ακόμη κι αν δεν έχουμε μιλήσει ώρες ολόκληρες, νοιώθω ότι τους ξέρω. Ξαφνιάστηκα που κατάλαβα ότι δεν είμαι η μόνη κλειστή και απαισιόδοξη. Αυτά τα άτομα...Μου έχουν δώσει τόσο θάρρος και κουράγιο που δεν μπορούσα να το βρω πουθενά. Με έκαναν να χαμογελάσω, να δακρίσω από χαρά και συγκίνηση, να πιστέψω έστω και για λίγο ότι κάτι αξίζω. 

Έχω καταλάβει ότι η ζωή δεν θα τα φέρει ποτέ όπως τα θέλω. Με κάτι κακό κι ανάποδο όμως, θα φέρει και κάτι καλό κι όμορφο, που ακόμη κι αν δεν κρατήσει για πολύ, θα μείνει ως ανάμνηση και δεν θα ξεχαστεί ποτέ. Έτσι κι εγώ δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή τη χρονιά. Με όλα τα όμορφα και τα άσχημα που πέρασαν. Και κυρίως, ποτέ δεν θα ξεχάσω εσάς, γλυκά μου μαγικά πλάσματα. Κανέναν σας. Suki da yo.

Heippa, rakkailleni. Θα τα πούμε. Να περνάτε καλά και να χαμογελάτε όσο περισσότερο μπορείτε. 

Δυσκολία έκφρασης

Όπως εκφράζει και ο τίτλος, έχω δυσκολίες στην έκφρασή μου. Βασικά, στην προφορική μου έκφραση. Δε μπορώ να βγάλω αυτό που θέλω όταν μιλάω. Μου είναι πολύ δύσκολο. Ίσως φταίει το ότι για να πω/εκφράσω κάτι, πρέπει πρώτα να το σκεφτώ καλά, γιατί: Δεν θέλω να πω καμιά κοτσάνα, δεν θέλω να πω κάτι που μπορεί να προσβάλλει κάποιον, δεν θέλω να κάνω κάποιο λάθος και να μην καταλάβει ο άλλος τι θέλω να πω. Ακόμη κι αν ξέρω πως να απαντήσω, πρέπει πρώτα να σκεφτώ τον τρόπο να το εκφράσω όμορφα. Και στο σχολείο έχω αυτό το πρόβλημα. Δηλαδή, φτάνω στο σημείο να προτιμώ να γράψουμε απροειδοποίητο τεστ, παρά να με εξετάσει ο καθηγητής. Γιατί θα κομπιάζω και δεν θα έχω ευφράδεια λόγου, ενώ μπορεί να είμαι και η πιο διαβασμένη στην τάξη (ναι, συμβαίνει κι αυτό καμιά φορά :P). 

Τις περισσότερες φορές, όταν μιλάω πολύ, είναι όταν είμαι στα κέφια μου, αλλά και πάλι λέω ό,τι μου κατέβει. Το κάνω συχνά με την κολλητή μου. Δηλαδή, αν ακούσετε τι λέμε....εντελώς τρελά πράγματα. Καθόλου του χαρακτήρα μου. Αλλά μάλλον μόνο γι' αυτά μπορώ να μιλήσω ελεύθερα. Και μάλλον επειδή η κολλητή μου δεν πρόκειται να με κοροϊδέψει αν πω κοτσάνα. Δεν μετανιώνω όμως για τις συζητήσεις μας. ^__^

Έτσι, λοιπόν, βρίσκω καταφύγιο στο γράψιμο. Μη φανταστείτε τίποτα ιστορίες, ποιήματα και τραγούδια. Απλά γράφω αυτά που νοιώθω, όπως και τώρα. Αν, ας πούμε, ήθελα να μιλήσω σε κάποιον γι' αυτό το θέμα, θα το έλεγα σε μια πρόταση. Και θα το εξέφραζα και λάθος. Εκτός αν έκανα προσχεδιασμένο προφορικό λόγο. :P  Αν κάποιος συγκρίνει όλα αυτά που γράφω, με αυτά που λέω, θα πει ότι είτε είμαι διχασμένη προσωπικότητα, είτε κάποιος μου τα γράφει κι εγώ είμαι απλώς ένα τούβλο. :P  

Αυτό όμως δε με βοηθάει. Όχι σε προσωπικό επίπεδο, αλλά σε κοινωνικό. Η άμεση επικοινωνία είναι η σημαντικότερη όλων. Και θα πρέπει να το συνηθίσω. Θα πρέπει να μάθω να μιλάω. Θα πρέπει, με λίγα λόγια, να αποβάλλω τον φόβο που με κυριαρχεί συνεχώς, τον φόβο της αποτυχίας και του τι θα πουν οι άλλοι. Στον Βόλντεμορτ οι άλλοι! :|

Can we just leave it?

Δε μπορώ να το συζητάω άλλο. Δεν αντέχω να το σκέφτομαι. Ίσως επειδή είμαι αδύναμη και φοβάμαι να σκέφτομαι την πραγματικότητα και προτιμώ να ζω στον κόσμο μου.
Η μάνα μου....η μάνα μου προσπαθεί με τον τρόπο που αυτή θεωρεί σωστό να καταλάβει το πρόβλημά μου, αυτό που έχω με τους φίλους μου και που δεν θέλω να βγαίνω πια μαζί τους και που έχουν αλλάξει τόσο πολύ. Με ρωτάει συνέχεια γιατί δεν βγαίνω, γιατί δεν έχω όρεξη να βγω με τους φίλους μου και θέλω να βγαίνω μόνο με την ΕΚΑ, γιατί δεν γίνομαι λίγο πιο ανοιχτή. Της έχω εξηγήσει εκατό φορές ότι ΔΕΝ πρόκειται να αλλάξω μόνο και μόνο για να γίνω αρεστή. Και μου λέει ότι αν είμαι σε μια παρέα πρέπει να μιλάω, και ότι αν πω βλακεία δεν πειράζει.
Τότε ήταν η στιγμή που ξέσπασα. Καθόμουν στον καναπέ, είχα δακρύσει και μετά άρχισα να κλαίω όταν της μιλούσα και της εξηγούσα. Προσπάθησα τόσο πολύ να κρατηθώ. Γιατί το μισώ αυτό. Να κλαίω μπροστά σε άλλους.
Και με ρώτησε γιατί κλαίω. Και της εξήγησα. Όταν βγαίνεις με παρέα, παιδιά που είσαστε μαζί τόσο καιρό και ακόμη δεν μιλάτε καλά καλά, κι ενώ προσπαθείς να μιλήσεις, εσύ που κανονικά κάθεσαι σε μια γωνιά και ακούς αμέτοχη, και δεν σε ακούει κανείς ή σε κοιτάνε με απαξιωτικό βλέμμα, λογικό δεν είναι να μην θέλεις να ξαναβγείς μαζί τους; Αλλά ούτε που κατάλαβε τι εννοούσα. What a pity. Τσάμπα όλο αυτό το ξέσπασμα.

Προχθές, ο κολλητός μου, μου είπε να βγούμε μετά τις εξετάσεις. Και ρώτησα ποιοι θα είναι μαζί μας. Και όπως φαντάστηκα, οι γνωστοί. Καμιά δεκαπενταριά άτομα. Σε καφετέρια. Και του λέω με δισταγμό ότι δεν θα πάω. Και με ρώτησε γιατί. Ποιος με νευριάζει και μου τη σπάει. Και του είπα ΚΑΝΕΙΣ. Να *δίνει διπλή μούντζα στον εαυτό της*. Είχα την ευκαιρία να του εξηγήσω αλλά την άφησα να φύγει. Γιατί φοβάμαι. Φοβάμαι το επακόλουθο. Kirota. :|

Ναι, λοιπόν, αυτός είναι ο λόγος που δεν θέλω να βγαίνω πια, satisfied? Δεν ξέρω τι μπορεί να γίνει και τι πρόκειται να γίνει. Ίσως μείνω μόνη μου, για αρκετό καιρό. Ίσως για πολύ καιρό. Απλά...can we just leave it? Never talk about it again?

Turn the lights off...

Hold on, be strong...

Ugh, you make me sick. Have some fire. Be unstoppable. Be a force of nature. Be better than anyone here, and don't give a damn what anyone thinks. There are no teams here, no buddies. You're on your own. Be on your own.

Νομίζω πως έχω αρχίσει να συμφωνώ με την Κριστίνα. Για όποιον δεν κατάλαβε, εννοώ την Κριστίνα από το Grey's Anatomy. Φαίνεται τόσο σκληρή και αναίσθητη. Σα να μην τη νοιάζει τίποτα. Κι έλεγα, μας πώς μπορεί να είναι έτσι; Κι όμως, έχω αρχίσει να την καταλαβαίνω. Θα ήθελα πραγματικά να γίνω σαν κι αυτή. Να μη με νοιάζει τίποτα και κανένας. Να προσπαθώ να γίνω καλύτερη και καλύτερη και να μη με νοιάζει τι λένε οι άνθρωποι για μένα. Να είμαι πάντα ο εαυτός μου και να χαίρομαι γι' αυτό. Θέλω να γίνω αναίσθητη. Γιατί τελικά, δεν μας έχουν κάνει να το νομίζουμε, αλλά είμαστε στ' αλήθεια μόνοι. Ναι, αυτή είναι η αλήθεια.

Φυσικά, δεν αντιλέγω. Υπάρχουν και αν όχι θα υπάρξουν άνθρωποι που νοιάζονται για εμάς και θέλουν να είμαστε χαρούμενοι με κάθε τίμημα. Όμως, στην πραγματικότητα δεν έχει σημασία. Είμαστε μόνοι. Μόνοι. Κι αυτό δεν είναι κακό. Αντιθέτως, είναι καλό κι όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο καλύτερα θα είναι. 

Έχω βαρεθεί να περιμένω. Να περιμένω πότε θα φύγω μακριά από την κακία του κόσμου. Έχω βαρεθεί να περιμένω το πότε κάποιος θα καταλάβει τι αξίζω, αν αξίζω κάτι. Έχω βαρεθεί να δίνω και να μην πέρνω. Και ίσως επαναλαμβάνομαι. Αυτό όμως δίχνει ότι η κατάσταση είναι αμετάτρεπτη. Γι' αυτό θα πρέπει να το πάρω απόφαση και να κάνω αυτό που λέει η Κριστίνα: Be on my own. Αλλά θέλει μεγάλη προσπάθεια. Γιατί ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Πρέπει όμως να κάνω κάτι για τον εαυτό μου επιτέλους. Πρέπει, το χρειάζομαι.

Ποτέ δεν πίστευα ότι θα μιλούσα έτσι. Κι όμως, here I am. :)

Καλά να περνάτε αγάπες. Ja ne. ^__^

Σεβασμός...

Πού έχει πάει ο σεβασμός; Με τα πόδια στην Αυστραλία; Ή μήπως για περίπατο μέχρι την Ανταρκτική;
Βασικά, υπάρχει κάποιος που ξέρει τι σημαίνει αυτή η λέξη; Η εκτίμηση που δείχνουμε σε κάποιο πρόσωπο για τα ψυχικά και πνευματικά του χαρίσματα και τα κάθε λογής προσόντα του. Η τήρηση και η εκούσια συμμόρφωση σε νόμο, διάταξη, όρο κοκ. Η συμπεριφορά απέναντι σε κάτι που δεν προσβάλλει ή απειλεί την ταυτότητα, την ιδιαιτερότητα ή την ίδια την ύπαρξή του. Yeah, right.
Δε μπορώ να καταλάβω πώς μπορούν μερικοί άνθρωποι να είναι τόσο ανίδεοι και αδαείς. Δε ζητάω να με αγαπήσουν. Δε ζητάω να με γουστάρουν. Δε ζητάω να μου μιλάνε χωρίς να το θέλουν. Λίγο σεβασμό ζητάω. Μήπως δεν τον αξίζω; Μήπως έκανα κάτι για να τον χάσω; Επειδή δεν είμαι σαν τα άλλα κορίτσια; Επειδή δεν είμαι το πιο διάσημο παιδί του σχολείου; Επειδή δεν δέχομαι ό,τι μου σερβίρουν και έχω δική μου σκέψη και δική μου ιδεολογία; Είναι αυτοί λόγοι για να χάσεις το σεβασμό που αξίζεις όπως και όλοι οι άνθρωποι, αναρωτιέμαι. Γιατί είναι τόσο κακή η διαφορετικότητα, μα τον Ζεχελ;!   -.-
Δεν ξέρω αν θα άντεχα αν ήμουν από άλλη χώρα ή είχα άλλη θρησκεία. Φαντάζομαι τι περνάνε αυτοί οι άνθρωποι, που στο κάτω κάτω δεν έχουν κάνει τίποτα κακό. Απλά δεν αλλάζουν για να γίνουν αρεστοί στον οποιονδήποτε. Ούτε γω πρόκειται να αλλάξω, αλλά δεν αντέχεται αυτή η κατάσταση.

-Μα γιατί σε νοιάζει τόσο πολύ;
-Δεν έχω ιδέα...Δεν ξέρω...
-Να μη σε νοιάζει, ας τους να κοροϊδεύουν, δικό τους πρόβλημα.
-Πω, μακάρι να ήμουν σαν εσένα, να μη με ένοιαζε τίποτα...Θα προσπαθήσω να το πάρω στο πιο χαλαρό.


Και ναι, προσπαθώ. Αλλά πόσο ακόμη; Ούτε αυτό δεν σέβονται. Ούτε καν την προσπάθεια. Είπαμε, καλή κι άγια κι πλάκα αλλά μέχρι ένα σημείο. Δηλαδή ούτε τα όρια που θέτει κάποιος δε σέβονται; Τα έχουμε ισοπεδώσει όλα ρε πούστη μου; Προσπαθώ να μη δείξω ότι με πειράζει, το παίζω χαλαρή κι άνετη. Κι ακόμη, δεν καταλαβαίνουν. Δηλαδή τι πρέπει να κάνω; Να πάω και να τους το πω στα μούτρα; Και τι θα κερδίσω; Ακόμη περισσότερη ασέβεια και κοροϊδία.
Σκέφτομαι πως και πως την ημέρα που θα τελειώσουν τα σχολεία για πάντα και θα φύγω από δω. Δεν θα τους ξαναδώ και θα ηρεμήσω. Ποτέ όμως δεν θα βρω ηρεμία. Παντού θα βρίσκω τέτοιους ανθρώπους μπροστά μου. Κάποτε όμως θα πρέπει να το αντιμετωπίσω και να το ξεπεράσω.

Κατάλληλο τραγούδι και Moi moi. :]

Blinded...

Μετά από την ανάρτηση της The NightWalker και την ταινία Mansfield Park (TV 2007), θέλησα να κάνω μια ανάλογη ανάρτηση. 

Πολλές φορές η αγάπη, η φιλία, η κατανόηση, η συμπόνια και όλα αυτά που έχουμε ανάγκη βρίσκονται δίπλα μας κι εμείς δεν τα βλέπουμε. Είτε γιατί είμαστε πεπεισμένοι πως δεν υπάρχουν είτε γιατί δε μπορούμε να διανοηθούμε πως αυτό που χρειαζόμαστε ίσως βρίσκεται δίπλα μας, και έρχεται από τον άνθρωπο που ποτέ δεν περιμέναμε. Έτσι, πληγωνόμαστε κι εμείς, αλλά και αυτοί οι άνθρωποι που στέκουν δίπλα μας και μας αγαπάνε χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Όταν έρθει η στιγμή που θα το καταλάβουμε όμως, θα είναι πολύ αργά, γιατί στην πραγματική ζωή τα πράγματα δεν είναι όπως στις ταινίες...Δυστυχώς...

Υπάρχει όμως και η άλλη περίπτωση. Τότε που εμείς είμαστε εκείνοι που αγαπάμε και στηρίζουμε κάποιον χωρίς αυτός να το ξέρει ή καταλαβαίνει. Δεν ξέρω ποιο από τα δύο είναι χειρότερο. Όμως, επειδή έχω ζήσει πολλές φορές το δεύτερο μπορώ να πω πως είναι απ' τα χειρότερα συναισθήματα. 

Αυτό που σκέφτομαι πολλές φορές είναι το πόσο ωραία θα ήταν αν όλοι μας αγαπούσαμε αυτούς που μας αγαπάνε και το αντίθετο. Όλοι θα ήμαστε χαρούμενοι. Αλλά αυτό δυστυχώς δεν είναι δυνατόν. Άλλες φορές πάλι, σκέφτομαι το πώς θα ήταν αν υπήρχε ο Έρωτας. Ο φτερωτός θεός που με τα βέλη του κάνει δύο ανθρώπους να ερωτευτούν παράφορα. Ή η Θεά του έρωτα Αφροδίτη που κάνει τους ανθρώπους να αγαπηθούν. Αυτά όμως δεν είναι παρά μόνο βαθιές και αληθινές μου επιθυμίες που ποτέ δεν επρόκειτο να συμβούν και το ξέρω. Και πιστέψετέ με, είμαι πολύ ρεαλίστρια....Απλά πολλές φορές τυφλώνομαι...Και όλοι μας τυφλωνόμαστε. Αν όμως προσπαθήσουμε σκληρά, θα το ξεπεράσουμε.

Σας χαιρετώ. Moi moi. :]