Tired and lonely still we stand...

Βαρέθηκα. Απλά βαρέθηκα. Τους πάντες και τα πάντα. Βαρέθηκα να μου λένε τι να κάνω. Βαρέθηκα να με νοιάζει συνέχεια τι θα πουν οι άλλοι. Βαρέθηκα να λέω πάντα ναι και να κάνω κάτι που δεν θέλω για να μην παρεξηγηθεί κάποιος και με θεωρήσει σνομπ. Βαρέθηκα να είμαι πάντα η τελευταία που θα θυμιθούν, ενώ εγώ δίνω τα πάντα. Βαρέθηκα να μου φωνάζουν γιατί έχουν δικά τους προβλήματα. Εγώ τι φταίω ρε φίλε; Εγώ προβλήματα δεν έχω; Βαρέθηκα να νοιώθω έτσι σκατά.
"Έτσι που κάνεις, δεν θα έχεις καμιά παρέα, να το ξέρεις. Εγώ για το καλό σου το λέω."  Δε με νοιάζει. Δε θέλω γω φίλους που να μη με θέλουν όπως είμαι, που να μη τους νοιάζει τι θέλω γω. Βαρέθηκα να είμαι η υπομονετική, διαλλακτική και καλόβολη Κατερίνα. Φτάνει. Enough is enough. Και δεν αντέχω να το ακούω αυτό το "για το καλό σου". Άσε εμένα να ξέρω το καλό μου. Κι ας κάνω λάθος. Έτσι θα μάθω, όχι με το να αποφεύγω γεγονότα.
Έτσι είμαι γω. Περίεργη το θες; Ας είναι. Είμαι κλειστή, πόσο κακό μπορεί να είναι αυτό; Δε δίνω την ευκαιρία στον άλλο να με γνωρίσει, λέει. Αν ήθελε να με γνωρίσει, θα με έκανε να ανοιχτώ. Μα γιατί κανείς δεν καταλαβαίνει; Τόσο δύσκολο είναι; Τόσο δεν αξίζω την αγάπη τους; Όχι, αξίζω. όλοι μας αξίζουμε το καλύτερο. Και θα το βρούμε. Κάποτε. Το θέμα είναι ότι η αγάπη μας έρχεται από κει που δεν το περιμένουμε και τις περισσότερες φορές την αγνοούμε .Όπως και οι άλλοι αγνοούν την ύπαρξη της αγάπης μας γι αυτούς.
Δεν αντέχω άλλο να σκέφτομαι τόσο πολύ. Δεν αντέχω άλλο κλάμα. Έχω στερέψει. Και το θέμα είναι πως μπροστά τους είμαι συνέχεια με το χαμόγελο, ενώ θέλω να φωνάξω το πόσο έχω σιχαθεί τα πάντα.
"Πω, πόσο καιρό έχουμε να μιλήσουμε;" Πολύ. Αλλά τι να κάνουμε, είσαι πολυάσχολος και δεν προλαβαίνουμε να βγούμε. Μήπως και γι αυτό εγώ φταίω; Και μου κάνει και παράπονα. Voi Luoja!
Κι εγώ δε μιλάω, απλά μένω σιωπηλή. Εγώ φταίω γι αυτό. Μια μέρα θα ξεσπάσω και θα ησυχάσω. Τότε θα δω τι έχουν να με πουν.

Ελπίζω να μου ανέβει η διάθεση, έστω και λίγο. Δεν αντέχω άλλο. Κουράστηκα. Πραγματικά...Σας φιλώ γλυκά. ^__^

Friendship...

Τελικά τι είναι φιλία; Υπάρχει στ' αλήθεια; Κι αν όχι, γιατί; Ερωτήματα που με έβαλαν σε σκέψεις τις τελευταίες μέρες.

Αλλά, ας πάρω τα πράγματα απ' την αρχή. Γενικά, τις περισσότερες φορές που βγαίνουμε, έρχονται μαζί μας στην παρέα κάποια άτομα, που δεν λέω, μια χαρά παιδιά είναι (οι περισσότεροι), απλώς δεν κολλάνε μαζί μας. Δηλαδή, γινόμαστε τσούρμο, δεν είμαστε φίλοι. Μερικοί από μας ούτε που χαιρετιούνται. Και αυτά τα άτομα είναι μεγαλύτερα από μας. Τι δουλειά έχουν μαζί μας; Μπορούμε να έχουμε τόσα κοινά ενδιαφέροντα; Εγώ πιστεύω πως όχι.
Λοιπόν, το Σάββατο, ένας φίλος είπε, τόλμησε και είπε όλα αυτά που εγώ ένοιωθα και δε μπορούσα να πω. Έθεσε αυτά τα θέματα μεταξύ της πραγματικής παρέας. Και μιλήσαμε για πρώτη φορά σοβαρά. Είπαμε να κάνουμε κάτι. Ο φίλος αυτός, είπε πράγματα που με έβαλαν σε σκέψεις, πράγματα σοβαρά και βάσιμα. Ελπίζω να κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε τα πράγματα προς το καλύτερο. Γιατί η παρέα έχει αλλάξει τόσο πολύ από τότε που την θυμάμαι. Προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο, δεν ξέρω. Αλλά, ναι θα το πω ξανά, όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Δεν θα ήθελα να γύριζαν όλα στο όπως ήταν. The show must go on, right...?
Έτσι, μετά απ' όλα αυτά που είπε ο φίλος, κάθισα και σκέφτηκα. Έχω φίλους; Πραγματικούς φίλους; Είμαι καλή φίλη; Έχω φίλους. Πραγματικούς φίλους. Το θέμα είναι πως αυτοί είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού, και λιγότεροι. Πάντοτε προσπαθούσα να έχω καλές σχέσεις με όλους όσους γνώριζα. Προσπαθούσα να συμβιβαστώ. Κι όμως, οι περισσότεροι δεν το καταλαβαίνουν, ποτέ δεν το κατάλαβαν. Ξινή με ανέβαζαν, κρυόκωλη με κατέβαζαν. Μάλλον, εγώ φταίω που δεν έχω πολλούς φίλους, εγώ τους διώχνω όλους. Αλλά και πάλι, δε με πειράζει. Καταλαβαίνω. Δε με πειράζει που έχω 3-4 καλούς φίλους και αρκετούς γνωστούς. Απλά με πειράζει η αχαρηστία.

Τελικά, υπάρχει αληθινή φιλία. Την έχω βιώσει πολλές φορές και είμαι ευγνώμων. Δεν έχει σημασία πόσους φίλους έχει κάποιος, αλλά τί φίλους έχει. Κι εγώ τους πραγματικούς φίλους που έχω δεν θα τους άλλαζα ποτέ και με τίποτα. Και δεν εννοώ ότι είναι τέλειοι. Κανείς δεν είναι τέλειος. Και ούτε το θέλω. Φιλία είναι να δέχεσαι και να κατανοείς την διαφορετικότητα και τα ελαττώματα του άλλου. Η αληθινή φιλία δύσκολα επιβιώνει στις μέρες μας. Ελπίζω η δική μου να κρατήσει. Την έχω ανάγκη για να μπορέσω να ολοκληρωθώ.
Anyway, οι σκέψεις και οι αμφιβολίες ποτέ δεν θα σταματήσουν. Ελπίζω κι εσείς να έχετε πραγματικούς φίλους, γιατί όλοι τους χρειαζόμαστε και τους αξίζουμε. Κι αν δεν έχετε, σας εύχομαι να βρείτε ολόψυχα. Κι αν έχετε πληγωθεί, μην τα παρατάτε. Όλα μεσ' τη ζωή είναι. Θα βρείτε την ευτυχία κάποτε. Patience...Φιλιά γλύκες..! <3

...doubles our joy and divides our grief...
...needs no words...
...is love. Yeah, that's what it is. And all we need is love. And love is friendship. Right...:D

Βαθμοί και εξετάσεις...

Πριν μία εβδομάδα πήραμε βαθμούς. Εντάξει, το ήξερα πως δεν θα τα πήγαινα καλά. Αν και είμαι ευχαριστημένη, γιατί είχα τους βαθμούς που ήθελα στα μαθήματα που ήθελα, σε αυτά που θα έχω του χρόνου στην κατεύθυνση. Όλα τα υπόλοιπα με έριξαν. Το θέμα είναι πως μόλις πριν 2 μήνες άρχισα να διαβάζω περισσότερο, στην αρχή τα χα φορτώσει όλα στον κόκκορα. Ας ελπίσουμε πως θα τα πάω καλύτερα την επόμενη φορά, γιατί εκεί που θέλω να περάσω, με το καλό, δεν είναι καθόλου εύκολα. (Η πρώτη λυκείου έχω ακούσει πως είναι πιο δύσκολη και οι καθηγητές δεν χαρίζουν βαθμούς όπως στις άλλες τάξεις και ιδιαίτερα στην τρίτη.) Έχω όμως μία απορία. Πως, μα τον Zehel και τον Lelouch, γίνεται κάποιος να βγάλει καθαρό 20; Εγώ ξέρω πως ο καθένας μας έχει μια κλίση προς μια κατεύθυνση. Πως γίνεται κάποιος να χει 20 στην ιστορία και 20 στα μαθηματικά; Απλά δεν το καταλαβαίνω. 


Πριν 1 εβδομάδα έδωσα και γραπτά για το Zertifikat (B1), πτυχίο στα Γερμανικά. Την ερχόμενη Δευτέρα, ναι την ημέρα των ερωτευμένων (:P), δίνω προφορικά. Εδώ και 5 χρόνια την παλεύω και επιτέλους ήρθε το τέλος. Το μόνο που με φοβίζει είναι να με κόψουν και να χρειαστεί να ξαναδώσω. Lelouch, σε παρακαλώ, βοήθησέ με να περάσω, γιατί δεν θα αντέξω άλλο βασανιστήριο. Ανάθεμα την ώρα που διάλεξα αυτή την αναθεματισμένη γλώσσα. Όχι ότι προτιμώ τα γαλλικά, αυτά είναι ακόμη χειρότερα. Αλλά τώρα πάει, ότι έγινε, έγινε. Αρχές του άλλου μήνα θα μάθω τι έγινε, και είτε θα κλάψουν μανούλες, είτε θα γίνουν πανηγύρια. Ας ελπίσουμε το δεύτερο. :P


Λοιπόν, δεν ήταν και η πιο σημαντική ανάρτηση, αλλά αυτό με καίει τώρα. Τα λέμε. <3

A little trip...

Λοιπόν, χθες πήγαμε εκπαιδευτική εκδρομή με το σχολείο στο Φράγμα του Θησαυρού, κοντά στη Δράμα. Μας είχαν πει πως θα φτάναμε εκεί κατά τις 11 το πρωί και μετά θα μας πήγαιναν στην Ξάνθη για βόλτα. Φτάσαμε εκεί γύρω στις 12 παρά και μέχρι να πάμε μας βγήκε η πίστη. Ένας δρόμος γεμάτος στροφές, λες και κάναμε το γύρο μερικών βουνών. Αλλά εγώ δεν είχα κανένα πρόβλημα.
Ήμουν μόνη στο λεωφορείο, γιατί η κολλητή μου δεν ήρθε και δεν έχω πολλές παρτίδες με άλλα παιδιά - ο κολλητός μου ήταν στο άλλο λεωφορείο. Και να σου πω, καλύτερα. Μου άρεσε η διαδρομή, άκουσα τα τραγουδάκια μου, δάκρυσα, σκέφτηκα και είχα έναν κόμπο στο λαιμό και με πονούσε το στομάχι μου. Σκεφτόμουν συνέχεια εκείνον. Συνέχεια. Γελοίο, το ξέρω.
Μόλις φτάσαμε εκεί, μας μιλησε ένας κύριος για το Φράγμα αλλά και για το υδροηλεκτρικό εργοστάσιο, εκεί στο Νέστο. Έκανε πολύ κρύο, αλλά το ευχαριστήθηκα, γιατί όταν ο άνεμος είναι κρύος, τον αισθάνεσαι πιο καθαρό. Η θέα ήταν απλά μαγική. Ορίστε μια φωτογραφιούλα...<3

Μετά ξεκινήσαμε για Ξάνθη. Φτάσαμε κατά τις 2 το μεσημέρι. Εγώ δεν πεινούσα καθόλου, δεν είχα φάει τίποτα όλη μέρα. Ήρθε ένας γνωστός μας που σπουδάζει εκεί και πήγαμε για φαϊ - για τους άλλους - και μετά πήγαμε σε μια καφετέρια και παίξαμε για πρώτη φορά Jungle Speed. Περιττό να πως πως όλοι πορωθήκαμε. Μας άφησαν μέχρι τις 4 - ναι τόσο λίγο. Όταν μαζευτήκαμε για να φύγουμε, μου είχαν πάρει τη θέση του λεωφορείου και έκατσα με κάποιον φίλο. Ο δρόμος της επιστροφής ήταν πιο εύκολος. Αν και εμένα το ίδιο μου έκανε. Σκεφτόμουν όλη την ώρα. Προς το τέλος, πήγαν μπροστά κάποια παιδιά, έβαλαν τραγούδια και άρχισαν να τραγουδάνε. Εγώ και άλλα 2 παιδιά είμαστε έτοιμοι να κόψουμε φλέβα. Δεν είχα και μπαταρία για να ακούσω μουσική. Αλλά εντάξει, έκανα υπομονή όπως πάντα, δεν έδεινα σημασία, απλά σκεφτόμουν τα δικά μου. 

Πάντοτε όταν τελειώνει μια εκδρομή, όπου και όσες μέρες και να ναι, δε μου αρέσει. Δε μου αρέσει να γυρνώ σπίτι...Αγαπώ τα ταξίδια...Τελικό συμπέρασμα: πέρασα αρκετά καλά, αν και θα περνούσα ακόμη καλύτερα αν είχε έρθει και η κολλητή μου. Αλλά ας μην είμαστε αχάρηστοι.

Αυτή η εβδομάδα δεν ήταν και απ τις καλύτερες, αν και είχε και τα καλά της, δε μπορώ να πω. Μάλιστα, είχε και τα πολύ καλά της. 

Άντε σας καληνυχτίζω. Ελπίζω να είστε καλύτερα από μένα. Φιλιά. <3

...to my wondeland <3....

I didn't only lose things...

There is only one thing that makes a dream impossible to achieve: the fear of failure...

Πάντοτε έρχονται περίοδοι που νοιώθουμε μόνοι, που μας πηγαίνουν όλα στραβά, που νοιώθουμε πως χάνουμε τους πάντες και τα πάντα και που δεν θέλουμε άλλο τη ζωή μας. Γι' ακόμη μία φορά, έφτασε αυτή η περίοδος για μένα. Όπως λένε..."Μετά την καταιγίδα, έρχεται ο ήλιος, αλλά και μετά τον ήλιο, έρχεται η καταιγίδα."...

Πολλές φορές σκέφτομαι τον καιρό που πέρασε, τί άφησε πίσω του και τί πήρε μαζί του. Τις περισσότερες φορές βλέπω πως τα πήρε όλα κι έφυγε. Κοιτάω πίσω, και βλέπω τόσα άτομα που γνώρισα και δέθηκα μ' αυτά, τα αγάπησα, δεν είναι πια εδώ. Έχουν, για κάποιο λόγο, απομακρυνθεί απ' τη ζωή μου. Ίσως, φταίω 'γω, ίσως δεν άντεξαν την σιωπή μου και τον χαρακτήρα μου. Ίσως πολύ απλά βαρέθηκαν. Σκέφτομαι το πόσο ωραία ήταν μαζί τους και το πόσο χαρούμενη ήμουν, όπως φαίνονταν κι αυτοί χαρούμενοι, κι ας μου έκαναν συνέχεια παρατηρήσεις για την σιωπή μου. Μελαγχωλώ και παίρνω όλη την ευθύνη πάνω μου. Νοιώθω πως εγώ τους έδιωξα, πως έφυγαν γιατί θεώρησαν ότι θέλω να 'μαι μόνη. Όμως, ποτέ μου δεν παραπονέθηκα για κάτι, σε κανέναν. Ποτέ δεν χάλασα χατήρι σε κάποιον που το άξιζε και το ζητούσε με όλη του την καλή διάθεση. Πάντοτε ήμουν εκεί, κι ας ήμουν σιωπηλή, κι όπως λένε..."Αυτός που δεν καταλαβαίνει τη σιωπή σου, δεν καταλαβαίνει ούτε τα λόγια σου."...Το ξέρω πως δεν είναι καλό για τον εαυτό μου να τα κρατάω όλα μέσα μου και να ξεσπάω στον  εαυτό μου, γιατί δε μπορεί να φταίω για όλα εγώ. Κι όμως, έτσι με κάνουν τα γεγονότα να νοιώθω. Δε μπορώ να καταλάβω...Δε μπορώ ούτε καν να το συζητήσω με κάποιον, γιατί πολύ απλά δε θέλω να τους επιβαρύνω, ενώ ξέρω πως αυτό είναι λάθος. 

Πλέον, έχω αγανακτήσει απ' τους ανθρώπους. Δε θέλω να πονάω κανέναν, αλλά με φτάνουν στο αμήν, κι ενώ εγώ τους φέρθηκα σωστά (και το πιστεύω αυτό), αυτοί με εκμεταλεύτηκαν και με πλήγωσαν. Τους έχω σιχαθεί όλους. Κι όλα αυτά τα κρατώ μέσα μου, αλλά δε με γεμίζουν τόσο με οργή παρά με απογοήτευση. Somebody get me through this nightmare...

Κι όμως, νοιώθω πως ακόμα υπάρχει ελπίδα. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, καλό ή κακό, ό,τι και να είναι...Όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο και τα άτομα που έφυγαν απ' τη ζωή σου, έφυγαν για να δώσουν θέσεις σε άλλα άτομα που θα σε αγαπήσουν πραγματικά, όπως είπε και μια φίλη...Η ζωή συνεχίζεται. Ποτέ δεν πρέπει να απελπιζόμαστε και να τα παρατάμε...

Να έχετε μια υπέροχη βραδιά και μια υπέροχη μέρα αύριο που θα λείπω, γιατί θα πάω εκδρομούλα με το σχολείο στην Ξάνθη. :)

Και ποτέ δεν θα ξεχάσω, πως δεν έχω μόνο χάσει πράγματα...

Ιθάκη...

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι να ναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, 

τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,

τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μέν'  η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή

συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και του Κύκλωπας,

τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,

Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι

που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά

θα μπαίνει σε λιμένας πρωτοειδωμένους

να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά,

και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις,

σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους,

και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,

όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά

σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,

να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.

Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου.

Αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.

Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει'

και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί,

πλούσιος με όσα κέρδισες στο δρόμο,

μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ' έδωσε τ' ωραίο ταξείδι.

χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.

Αλλά δε έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Ίσως είναι το αγαπημένο μου ποίημα. Τόσο ουσιώδες, βαθυστόχαστο και με τόσο μεγάλο νόημα. Το κάναμε εδώ και λίγες μέρες στην λογοτεχνία στο σχολείο. Το είχαμε διαβάσει και στην 1η Γυμνασίου, στην Οδύσσεια. Είναι γεμάτο μηνύματα και παρακίνηση να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι να πετύχεις τους στόχους που έχεις βάλει. Ακόμα κι αν δεν τους φτάσεις ποτέ, θα έχεις τουλάχιστον προσπαθήσει. Και η προσπάθεια είναι αυτή που μετράει, όπως μας λέει και ο ποιητής. Γιατί τί είναι η ζωή χωρίς στόχους; Στην ουσία, ο άνθρωπος που δεν θέτει κάποιους στόχους στη ζωή του, δεν ζει, απλά υπάρχει. Είπαμε, και τις χαρές της ζωής θα απολαύσεις με το παραπάνω και θα γλεντήσεις, αλλά πρέπει να αποκτήσεις και κάποιες γνώσεις. Διότι, κατά τη γνώμη μου και νομίζω πολλών ακόμα, με τη γνώση ο άνθρωπος μπορεί να κάνει τα πάντα, είναι ότι σημαντικότερο. 
Και τώρα κλείνω την τελευταία ανάρτηση αυτής της ημέρας με μια γλυκιά καληνύχτα και το υπέροχο αυτό ποίημα:

Απολαύστε και όνειρα γλυκά...

Lapsuuden muistot ...

Χθες το μεσημέρι, γυρνόντας σπίτι μετά το σχολείο, είδα ότι η μαμά μου είχε κατεβάσει απ' το πατάρι το παλιό βίντεο για βιντεοκασέτες που είχαμε, όταν δεν είχαν βγει ακόμη τα DVD-players. Εδώ και πόσο καιρό την παρακαλούσα να το κάνει. Επιτέλους, είπα. Ήμουν τόσο ενθουσιασμένη, θα έβλεπα τα παιδικά που έβλεπα όταν ήμουν μικρή και θα αναπολούσα για χιλιοστή φορά. Πόσο συγκινήθηκα...Ειδικά αυτές τις μέρες, σκέφτομαι συνέχεια το πως ήταν τα πράγματα παλιά. Πάντοτε μου λείπουν αυτές οι μέρες, τα γεμάτα ζωή και ελευθερία παιχνίδια που κάναμε με τους φίλους. Ξέρω πως η ζωή συνεχίζεται, πως όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο και πως όλα εξελίσονται. Κι όμως...δε μπορώ να πάψω να σκέφτομαι το πόσο ανέμελα ζούσαμε, και το ότι το μοναδικό μας πρόβλημα ήταν το ποια κούκλα θα αγοράζαμε πρώτα και ποια ρούχα θα της ταίριαζαν. Σκέφτομαι πως είχα μια πολύ καλή και ευχάριστη παιδική ηλικία, μάλλον γι' αυτό τη νοσταλγώ τόσο πολύ. Σήμερα, είδα μετά από σχεδόν 9 χρόνια ένα από τα αγαπημένα μου παιδικά: Ο Χοντρός και ο Λιγνός. Πόσες αναμνήσεις...Θυμόμουν την κάθε σκηνή και καθετί που έλεγαν. Αυτά είναι κειμήλια, όσο χαζό κι αν ακούγεται για τους περισσοτέρους. Πόσο χαίρομαι που δεν τα 'χε πετάξει. Είναι οι αναμνήσεις μου, ένα απ' τα πιο πολύτιμα πράγματα που έχω στην κατοχή μου, γιατί όταν βλέπω πόσο χάλια πραγματικά είναι η κατάσταση στις μέρες μας, σκέφτομαι ότι τουλάχιστον κάποτε ήμουν χαρούμενη. :)

...ovat vain valoa tämän ikuinen tunneli ...