Σεβασμός...

Πού έχει πάει ο σεβασμός; Με τα πόδια στην Αυστραλία; Ή μήπως για περίπατο μέχρι την Ανταρκτική;
Βασικά, υπάρχει κάποιος που ξέρει τι σημαίνει αυτή η λέξη; Η εκτίμηση που δείχνουμε σε κάποιο πρόσωπο για τα ψυχικά και πνευματικά του χαρίσματα και τα κάθε λογής προσόντα του. Η τήρηση και η εκούσια συμμόρφωση σε νόμο, διάταξη, όρο κοκ. Η συμπεριφορά απέναντι σε κάτι που δεν προσβάλλει ή απειλεί την ταυτότητα, την ιδιαιτερότητα ή την ίδια την ύπαρξή του. Yeah, right.
Δε μπορώ να καταλάβω πώς μπορούν μερικοί άνθρωποι να είναι τόσο ανίδεοι και αδαείς. Δε ζητάω να με αγαπήσουν. Δε ζητάω να με γουστάρουν. Δε ζητάω να μου μιλάνε χωρίς να το θέλουν. Λίγο σεβασμό ζητάω. Μήπως δεν τον αξίζω; Μήπως έκανα κάτι για να τον χάσω; Επειδή δεν είμαι σαν τα άλλα κορίτσια; Επειδή δεν είμαι το πιο διάσημο παιδί του σχολείου; Επειδή δεν δέχομαι ό,τι μου σερβίρουν και έχω δική μου σκέψη και δική μου ιδεολογία; Είναι αυτοί λόγοι για να χάσεις το σεβασμό που αξίζεις όπως και όλοι οι άνθρωποι, αναρωτιέμαι. Γιατί είναι τόσο κακή η διαφορετικότητα, μα τον Ζεχελ;!   -.-
Δεν ξέρω αν θα άντεχα αν ήμουν από άλλη χώρα ή είχα άλλη θρησκεία. Φαντάζομαι τι περνάνε αυτοί οι άνθρωποι, που στο κάτω κάτω δεν έχουν κάνει τίποτα κακό. Απλά δεν αλλάζουν για να γίνουν αρεστοί στον οποιονδήποτε. Ούτε γω πρόκειται να αλλάξω, αλλά δεν αντέχεται αυτή η κατάσταση.

-Μα γιατί σε νοιάζει τόσο πολύ;
-Δεν έχω ιδέα...Δεν ξέρω...
-Να μη σε νοιάζει, ας τους να κοροϊδεύουν, δικό τους πρόβλημα.
-Πω, μακάρι να ήμουν σαν εσένα, να μη με ένοιαζε τίποτα...Θα προσπαθήσω να το πάρω στο πιο χαλαρό.


Και ναι, προσπαθώ. Αλλά πόσο ακόμη; Ούτε αυτό δεν σέβονται. Ούτε καν την προσπάθεια. Είπαμε, καλή κι άγια κι πλάκα αλλά μέχρι ένα σημείο. Δηλαδή ούτε τα όρια που θέτει κάποιος δε σέβονται; Τα έχουμε ισοπεδώσει όλα ρε πούστη μου; Προσπαθώ να μη δείξω ότι με πειράζει, το παίζω χαλαρή κι άνετη. Κι ακόμη, δεν καταλαβαίνουν. Δηλαδή τι πρέπει να κάνω; Να πάω και να τους το πω στα μούτρα; Και τι θα κερδίσω; Ακόμη περισσότερη ασέβεια και κοροϊδία.
Σκέφτομαι πως και πως την ημέρα που θα τελειώσουν τα σχολεία για πάντα και θα φύγω από δω. Δεν θα τους ξαναδώ και θα ηρεμήσω. Ποτέ όμως δεν θα βρω ηρεμία. Παντού θα βρίσκω τέτοιους ανθρώπους μπροστά μου. Κάποτε όμως θα πρέπει να το αντιμετωπίσω και να το ξεπεράσω.

Κατάλληλο τραγούδι και Moi moi. :]

Blinded...

Μετά από την ανάρτηση της The NightWalker και την ταινία Mansfield Park (TV 2007), θέλησα να κάνω μια ανάλογη ανάρτηση. 

Πολλές φορές η αγάπη, η φιλία, η κατανόηση, η συμπόνια και όλα αυτά που έχουμε ανάγκη βρίσκονται δίπλα μας κι εμείς δεν τα βλέπουμε. Είτε γιατί είμαστε πεπεισμένοι πως δεν υπάρχουν είτε γιατί δε μπορούμε να διανοηθούμε πως αυτό που χρειαζόμαστε ίσως βρίσκεται δίπλα μας, και έρχεται από τον άνθρωπο που ποτέ δεν περιμέναμε. Έτσι, πληγωνόμαστε κι εμείς, αλλά και αυτοί οι άνθρωποι που στέκουν δίπλα μας και μας αγαπάνε χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Όταν έρθει η στιγμή που θα το καταλάβουμε όμως, θα είναι πολύ αργά, γιατί στην πραγματική ζωή τα πράγματα δεν είναι όπως στις ταινίες...Δυστυχώς...

Υπάρχει όμως και η άλλη περίπτωση. Τότε που εμείς είμαστε εκείνοι που αγαπάμε και στηρίζουμε κάποιον χωρίς αυτός να το ξέρει ή καταλαβαίνει. Δεν ξέρω ποιο από τα δύο είναι χειρότερο. Όμως, επειδή έχω ζήσει πολλές φορές το δεύτερο μπορώ να πω πως είναι απ' τα χειρότερα συναισθήματα. 

Αυτό που σκέφτομαι πολλές φορές είναι το πόσο ωραία θα ήταν αν όλοι μας αγαπούσαμε αυτούς που μας αγαπάνε και το αντίθετο. Όλοι θα ήμαστε χαρούμενοι. Αλλά αυτό δυστυχώς δεν είναι δυνατόν. Άλλες φορές πάλι, σκέφτομαι το πώς θα ήταν αν υπήρχε ο Έρωτας. Ο φτερωτός θεός που με τα βέλη του κάνει δύο ανθρώπους να ερωτευτούν παράφορα. Ή η Θεά του έρωτα Αφροδίτη που κάνει τους ανθρώπους να αγαπηθούν. Αυτά όμως δεν είναι παρά μόνο βαθιές και αληθινές μου επιθυμίες που ποτέ δεν επρόκειτο να συμβούν και το ξέρω. Και πιστέψετέ με, είμαι πολύ ρεαλίστρια....Απλά πολλές φορές τυφλώνομαι...Και όλοι μας τυφλωνόμαστε. Αν όμως προσπαθήσουμε σκληρά, θα το ξεπεράσουμε.

Σας χαιρετώ. Moi moi. :]

Elämäni rakkaus...

How do you pick up the threads of an old life? How do you go on, when in your heart, you begin to understand, there is no going back? There are some things that time cannot mend. Some hurts that go too deep...that have taken hold...

Τι μπορεί να με εκφράσει περισσότερο;...Ακόμη ένας λόγος που αγαπώ τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, πράγμα το οποίο κανείς δεν καταλαβαίνει. Συνέχεια με ρωτάνε τι βρήσκω σ' αυτό το "πράγμα" και γιατί μου αρέσει, αφού έχει τέρατα και πολέμους. Ναι, είμαι λάτρης του φανταστικού, του πολέμου και των φανταστικών πλασμάτων. Τη βρίσκω να βλέπω σκοτωμούς και πλάσματα παράξενα, μη ανθρώπινα. Αλλά δεν είναι ο μοναδικός λόγος που ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών είναι η μεγάλη μου αγάπη. Βλέπω ταινίες ανάλογα με το τι θέλω να "πάρω" από αυτές. Για άλλο λόγο βλέπω Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, για άλλο Χάρι Πότερ και για άλλο Οι Ιππότες της Σανγκάι. Μπορεί η υπόθεση να εξελίσσεται σε μη πραγματικό μέρος, με μη υπαρκτά όντα, αλλά τα λόγια που έχει γράψει ο Tolkien, δεν μπορεί να τα φτάσει κανείς. Και αποκλείεται, αν ακούσετε τι λέγεται στην ταινία ή διαβάσετε τα βιβλία, να πείτε ότι δεν σε διδάσκει τίποτα.

Frodo: I can’t do this Sam..

Sam: I know. It’s all wrong. By rights we shouldn’t even be here. But we are. It’s like in the great stories Mr. Frodo, the ones that really mattered. Full of darkness and danger they were, and sometimes you didn’t want to know the end because how could the end be happy? How could the world go back to the way it was when so much bad had happened? But in the end it’s only a passing thing, this shadow. Even darkness must pass. A new day will come and when the sun shines it’ll shine out the clearer. Those are the stories that stayed with you, that meant something, even if you were too small to understand why. But I think Mr. Frodo, I do understand, I know now. Folk in those stories had lots of chances a turnin’ back only the didn’t. They kept going, because they were holding onto somethin’.

Frodo: What are we holding onto Sam?

Sam: That there’s some good in this world and it’s worth fighting for.

Αυτά τα λόγια με εκφράζουν όσο τίποτα. Είναι τόσο...μαγικά. Δεν χρειάζονται άλλα λόγια...

That's that. Καλή σας μέρα. ^__^

Αδυναμία...

Σου κάνει κάποιος, ό,τι του επιτρέψεις εσύ να σου κάνει...

Ναι, έτσι είναι. Δεν υπάρχουν λόγια που να το εξηγούν περαιτέρω. 

Σου κάνει κάποιος, ό,τι του επιτρέψεις εσύ να σου κάνει. Όποιος κι αν είναι αυτός. Φίλος, γνωστός, γονιός ή ακόμη κάποιος άγνωστος που συναντάς στο σχολείο ή στο δρόμο. Αν εσύ είσαι ευγενικός, σε ποδοπατούν. Αν δεν λες όχι, σε εκμεταλεύονται. Αν σε πειράζουν και σε πειράζουν και σε πειράζουν και δεν λες "αρκετά", δεν πρόκειται να σταματήσουν. Αν έχεις κάποιο ελάττωμα, όπως και όλοι έχουμε αφού είμαστε άνθρωποι, και ντρέπεσαι γι αυτό, θα σε κοροϊδέψουν. Γιατί πολύ απλά δε καταλαβαίνουν ή καλύτερα δεν έχουν τη δυνατότητα να καταλάβουν το πόσο σε πονάει αυτό που κάνουν. Είτε γιατί ζουν μέσα στην άγνοια, είτε γιατί δεν τους νοιάζει αν σε πονούν. Δυστυχώς, έτσι είναι ο κόσμος που ζούμε. Γεμάτος "τέλειους" ανθρώπους που δε μπορούν να δεχτούν τη διαφορετικότητα του άλλου. 

Αυτό που δεν καταλαβαίνω, είναι το γιατί να το επιτρέψεις; Ή καλύτερα, γιατί το επιτρέπω, αφού μιλώ για εμένα. Γιατί είμαι τόσο καλή; Σοβαρά τώρα. Είμαι υπερβολικά καλή με τους άλλους. Μα, γιατί να επιτρέπω να μου το κάνουν αυτό; Γιατί να επιτρέπω να με χρησιμοποιούν, να με κοροϊδεύουν, να με πονούν; Δεν είναι ότι μου αρέσει αυτό. Δε μου αρέσει να πονώ. Δε μου αρέσει να με πληγώνουν. Κι όμως δεν κάνω τίποτα για να το σταματήσω. Απλά κάθομαι και το δέχομαι σωπαίνοντας. Κι αυτό είναι ακόμη χειρότερο, γιατί άλλο το να προσπαθείς να αντισταθείς και άλλο το να μην κάνεις τίποτα. 

Ίσως είμαι αδύναμη. Ίσως φοβάμαι. Ίσως δεν θέλω να πληγώσω κανέναν. Και θα μου πείτε, αφού σε πληγώνουν γιατί δεν θέλεις να τους πληγώσεις; 

'Ελα μου ντε. Αυτό προσπαθώ να καταλάβω. Τόσα χρόνια υπέμενα ό,τι μου έκαναν. Ω, έχω υποστεί πολλά. Αλλά δεν θέλω να κλαφτώ. Θέλω απλά να καταλάβω τον εαυτό μου. Και τον κόσμο γύρω μου. Δηλαδή, δε μπορώ απλά να δεχτώ ότι ο κόσμος είναι σκατά και δεν πρόκειται να μπορέσω εγώ να τον αλλάξω. There is always hope, όπως έχω ξαναπεί. Και θέλω να το πιστεύω, απλά δε με αφήνουν. 

Να έχετε ένα καλό και όμορφο βράδυ. Konbanwa~! ^__^

Ραδιοπαραγωγός (;)

Λοιπό~ν. Εδώ είμαστε. Όσοι είσαστε μέλη του υπέροχου και γαμάτου φόρουμ HarryWorld (λίγη διαφήμηση δεν βλάπτει :P), θα καταλαβαίνετε τι εννοώ. Αυτό το φόρουμ λοιπόν έχει δημιουργήσει το δικό του ραδιόφωνο στο ίντερνετ. Κι εγώ έγινα μέλος του. Δηλαδή ραδιοφωνική παραγωγός (ο Ζέχελ να με κάνει :P).
Κάθε Τετάρτη λοιπόν 18:30 - 20:00 στη σελίδα αυτή: http://harryworldfm.weebly.com/, θα παίζω εγώ μουσικούλα. Μη φανταστείτε τίποτα υπερπαραγωγές, μόνο μουσική θα έχει. Το πρόγραμμα έχει ως κύριο θέμα μέταλ και ροκ μουσική. Η πρώτη εκπομπή, με το καλό, θα έχει αφιέρωμα στις γυναικείες φωνές στη μέταλ και ροκ σκηνή. Θα κάνω όμως και πιο χαλαρές εκπομπές, γιατί βλέπω να με ακούω μόνο εγώ. :P
Ελπίζω να μην αντιμετωπίσω τεχνικά προβλήματα. Και ελπίζω να μην είμαι η μόνη που θα ακούει την εκπομπή. Γι αυτό θα ξεκινήσω με χαλαρό πρόγραμμα. :P May God be with me.

Λοιπόν, καλή σας μέρα καλά μου. Enjoy your day. <3

Φωτογραφίες...

Ποτέ δεν ήμουν φαν της low bap μουσικής. Δεν είχα ασχοληθεί ποτέ. Εδώ και κάμποσο καιρό όμως, την έχω ψάξει κατα κάποιον τρόπο. Μου αρέσει αρκετά. Αν και η μουσική αυτή δεν είναι του στυλ μου, οι στίχοι είναι απλά για κλάμα.

Ανέβασε λοιπόν κάποιος στο φβ ένα τραγούδι του αγαπημένου Ραψωδού. Μόλις το άκουσα, βούρκωσα. Ορίστε οι στίχοι και το τραγούδι...

Ψάχνω αναμνήσεις στις παιδικές μου φωτογραφίσεις

που έτυχε κι αποτυπώθηκαν από το φακό

τότε που πλήρωνα τα λάθη μόνο με παρατηρήσεις

κι είχα μόνη τιμωρία απ' την αίθουσα να βγω

ψάχνω να βρω το πρόσωπό μου ανάμεσα στα άλλα

πιτσιρίκια που σε ένα προαύλιο έπαιζαν μπάλα

που θυμάμαι τα ονόματά τους τα μικρά τα επίθετα τους

και με κάθε λεπτομέρεια τα τότε πρόσωπά τους

φίλοι μας εχθροί μας δάσκαλοι συμμαθητές μας

που αναπολώ ακόμα κι ας χώρισαν οι ζωές μας

που δεν έχουμε μιλήσει για καιρό πως μπορώ

τις χαμένες να αναπληρώσω στιγμές μας

βρες μου ένα τρόπο για να αναστήσω το χρόνο

από το κιτρινισμένο φωτογραφικό χαρτί

να γυρίσουν οι ζωές μας πριν μάθουν για τον πόνο

για ένα διάλειμμα ακόμα στην αυλή

να δω την μάνα μου ντυμένη με τ' άσπρο νυφικό της

τον πατέρα μου ντυμένο γαμπρό να χαμογελά

να της πω να μη μιλήσει ποτέ για φτερά στον γιο της

γιατί πόνεσε όταν πέταξε ψηλά

να παραστώ στην βάφτιση μου να τους εμποδίσω

να με πουν δούλο ενός Θεού που δεν τον πίστεψα στιγμή

κι αν δεν μ' άφηναν στην κολυμβήθρα μέσα να με πνίξω

πριν μου μάθουν απ' έξω την προσευχή

να ξαναπάω σ' όλα τα μέρη που με 'χουν φωτογραφίσει

να βγω από το πλάνο το τοπίο να φανεί

να χαρώ λίγο ακόμα τον πολιτισμό ή την φύση

αντί να αποδεικνύω στα καρέ πως ήμουν εκεί.

Φωτογραφίες εκτυπωμένες πάνω σε χαρτί

ή στη μνήμη ενός σκληρού δίσκου αποθηκευμένες

Φωτογραφίες εκεί που φυλακίζεις την στιγμή

σε πόζες χαμογελαστές κι ευτυχισμένες.

Φωτογραφίες παρόν που γίνεται παρελθόν

προτού προλάβεις να συνειδητοποιήσεις

Φωτογραφίες γιατί όσο κι αν μείνεις στο παρόν

τον χρόνο πίσω δεν γίνεται να γυρίσεις.

Σε πόζες χαμογελαστές εσκεμμένες ή αυθόρμητες

να με ρωτήσω θα 'θελα που βρήκα το σθένος

τότε νόμιζα πως όλες οι καρδιές είναι απόρθητες

και με την θλίψη ακόμα ήμουν ξένος

φωτογραφίες που δεν ήξερα να ντύνομαι καλά

και τα δυο μου ακουστικά ήμουν ευτυχισμένος που 'χα

για να μου λεγα πως δεν είναι όλα τόσο απλά

και πως οι άνθρωποι σε κρίνουν απ' τα ρούχα

φωτογραφίες γενεθλίων όταν σβήνω κεριά

παιδί με βλέμμα νικητή που μόλις νίκησε το χρόνο

να κρυφτώ και εκεί να μείνω για πάντα σε μια μεριά

γιατί φοβάμαι που ακόμα μεγαλώνω

φωτογραφίες με ανθρώπους που 'χουν φύγει αγκαλιά

όταν βιαζόμουνα και ήθελα να φύγω

να καθόμουν να τους δώσω όσα προλάβαινα φιλιά

να μου ψιθύριζαν να κάτσω ακόμα λίγο

τις αγάπες τις παλιές τα φιλιά τις αγκαλιές

τα αισθήματα που δεν μπορούν φακοί να αποτυπώσουν

τις φευγαλέες στιγμές τις λύπες και τις χαρές

να απολαύσω προτού άδοξα τελειώσουν

και πίσω από τα pixel την ανάλυση τα φλας

που εγκλωβίζουν τις στιγμές αλλά δεν τις φέρνουν πίσω

και αν έμαθες σε site για άλλους να τις αναρτάς

εμένα ακόμα μου μαθαίνουν πως να ζήσω.

Φωτογραφίες εκτυπωμένες πάνω σε χαρτί

ή στη μνήμη ενός σκληρού δίσκου αποθηκευμένες

Φωτογραφίες εκεί που φυλακίζεις την στιγμή

σε πόζες χαμογελαστές κι ευτυχισμένες.

Φωτογραφίες παρόν που γίνεται παρελθόν

προτού προλάβεις να συνειδητοποιήσεις

Φωτογραφίες γιατί όσο κι αν μείνεις στο παρόν

τον χρόνο πίσω δεν γίνεται να γυρίσεις.

Ελπίζω να σκεφτείτε μερικά πράγματα αν διαβάσετε τους υπέροχους αυτούς στίχους. Για μένα οι Ραψωδός Φιλόλογος είναι απλά ποιητής. Σας χαιρετώ και σας εύχομαι να βρείτε την ευτυχία όπου κι αν είναι αυτή. <3

Tired and lonely still we stand...

Βαρέθηκα. Απλά βαρέθηκα. Τους πάντες και τα πάντα. Βαρέθηκα να μου λένε τι να κάνω. Βαρέθηκα να με νοιάζει συνέχεια τι θα πουν οι άλλοι. Βαρέθηκα να λέω πάντα ναι και να κάνω κάτι που δεν θέλω για να μην παρεξηγηθεί κάποιος και με θεωρήσει σνομπ. Βαρέθηκα να είμαι πάντα η τελευταία που θα θυμιθούν, ενώ εγώ δίνω τα πάντα. Βαρέθηκα να μου φωνάζουν γιατί έχουν δικά τους προβλήματα. Εγώ τι φταίω ρε φίλε; Εγώ προβλήματα δεν έχω; Βαρέθηκα να νοιώθω έτσι σκατά.
"Έτσι που κάνεις, δεν θα έχεις καμιά παρέα, να το ξέρεις. Εγώ για το καλό σου το λέω."  Δε με νοιάζει. Δε θέλω γω φίλους που να μη με θέλουν όπως είμαι, που να μη τους νοιάζει τι θέλω γω. Βαρέθηκα να είμαι η υπομονετική, διαλλακτική και καλόβολη Κατερίνα. Φτάνει. Enough is enough. Και δεν αντέχω να το ακούω αυτό το "για το καλό σου". Άσε εμένα να ξέρω το καλό μου. Κι ας κάνω λάθος. Έτσι θα μάθω, όχι με το να αποφεύγω γεγονότα.
Έτσι είμαι γω. Περίεργη το θες; Ας είναι. Είμαι κλειστή, πόσο κακό μπορεί να είναι αυτό; Δε δίνω την ευκαιρία στον άλλο να με γνωρίσει, λέει. Αν ήθελε να με γνωρίσει, θα με έκανε να ανοιχτώ. Μα γιατί κανείς δεν καταλαβαίνει; Τόσο δύσκολο είναι; Τόσο δεν αξίζω την αγάπη τους; Όχι, αξίζω. όλοι μας αξίζουμε το καλύτερο. Και θα το βρούμε. Κάποτε. Το θέμα είναι ότι η αγάπη μας έρχεται από κει που δεν το περιμένουμε και τις περισσότερες φορές την αγνοούμε .Όπως και οι άλλοι αγνοούν την ύπαρξη της αγάπης μας γι αυτούς.
Δεν αντέχω άλλο να σκέφτομαι τόσο πολύ. Δεν αντέχω άλλο κλάμα. Έχω στερέψει. Και το θέμα είναι πως μπροστά τους είμαι συνέχεια με το χαμόγελο, ενώ θέλω να φωνάξω το πόσο έχω σιχαθεί τα πάντα.
"Πω, πόσο καιρό έχουμε να μιλήσουμε;" Πολύ. Αλλά τι να κάνουμε, είσαι πολυάσχολος και δεν προλαβαίνουμε να βγούμε. Μήπως και γι αυτό εγώ φταίω; Και μου κάνει και παράπονα. Voi Luoja!
Κι εγώ δε μιλάω, απλά μένω σιωπηλή. Εγώ φταίω γι αυτό. Μια μέρα θα ξεσπάσω και θα ησυχάσω. Τότε θα δω τι έχουν να με πουν.

Ελπίζω να μου ανέβει η διάθεση, έστω και λίγο. Δεν αντέχω άλλο. Κουράστηκα. Πραγματικά...Σας φιλώ γλυκά. ^__^